okres zycia osiadlego

Oswajanie zwierząt (koni, bawołów, kóz i owiec) daje początek hodowli zwierząt w celu uzyskania mleka i wełny. Zapewnienie zwierzętom pokarmu zmusza człowieka do powrotu na ląd i prowadzenia życia koczowniczego w poszukiwaniu pastwisk. Jest to okres pasterski, który nie sprzyjał rozwojowi budownictwa ze względu na ustawiczną zmianę miejsca postoju. Pasterski tryb życia wytworzył natomiast korzystne warunki do rozmyślań nad zagadką bytu. W okresie tym powstają wierzenia religijne. Oprócz sił przyrody, i przede wszystkim słońca, czci się także zwierzęta. Krowa dotychczas uważana jest u niektórych narodów za zwierzę święte (Indie). Znane są także święte byki asyryjskie, ptaki Ibis i inne bóstwa. Składanie bóstwom zwierząt w ofierze spowodowało wznoszenie ołtarzy z drewna, kamienia dzikiego, później starannie obrobionego. Poznanie sposobów siania traw i zbóż otwiera nowy okres życia osiadłego. Okres rolniczy w którym człowiek; wspólnoty pierwotnej zajmuje się hodowlą zwierząt i uprawą roślin, sprzyja rozwojowi budownictwa. Powstają osady ludzkie otoczone polami i pastwiskami. Budownictwo mieszkalne tego okresu pozostawiło bardzo nieliczne ślady. Układ osiedla charakteryzuje (w celach obronnych) zestawienie domów, w tzw. okólnice. Materiał stanowią przeważnie drewno, glina, muł rzeczny, kamienie polne. Rozmiary domów były przeważnie jednakowe. Dom składał się z jednego pomieszczenia z paleniskiem na środku wyłożonym kamieniami: dym wychodził bezpośrednio przez otwór w dachu. Była to tzw. kurna chata. W tym samym pomieszczeniu razem z rodziną znajdowały się zwierzęta domowe: krowy, kozy, owce, konie itd. [podobne: deski podłogowe, deska tarasowa modrzew syberyjski, deski na podbitkę ]

Tags: , ,

Comments are closed.